من مرغ آتشم
 می سوزم از شراره این عشق سرکشم
 چون سوخت پیکرم
 چون شعله های سرکش جانم فرو نشست
 آنگاه باز از دل خکستر
بار دگر تولد من
 آغاز می شود
و من دوباره زندگیم را
 آغاز می کنم
پر باز می کنم
 پرواز می کنم

میگویند در هندوستان٬ شکارچیان برای شکار میمون سوراخ کوچکی در نارگیل ایجاد می کنند٬ موزی در آن می گذارند و زیر خاک پنهان می کنند.

میمون نزدیک می شود٬ دستش را به داخل نارگیل می برد و موز را برمی دارد اما دیگر نمی تواند دستش را بیرون بکشد٬ چرا که مشتش از دهانه ی سوراخ بیرون نمی آید. به جای آن که نارگیل را رها کند٬ همان طور در برابر چیز غیر ممکنی می جنگد  و در این هنگام شکارچی خیلی راحت میمون را به دام می اندازد.

" ما نیز اینگونه هستیم٬ به دست خودمان به دام مشکلات می افتیم٬ اما از چیزی که به دست آورده ایم دست نمی کشیم٬ خود را عاقل می دانیم ٬ و این کار اوج حماقت است!  " 

اوشو 

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود
به ابرها که فکرهای طویلم بودند
 به رشد دردنک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک گذر می کردند
به دسته های کلاغان
که عطر مزرعه های شبانه را
برای من به هدیه می آوردند
به مادرم که در اینه زندگی  می کرد
و شکل پیری من بود
و به زمین که شهوت تکرار من درون ملتهبش را
از تخمه های سبز می انباشت سلامی دوباره خواهم داد 
می ایم می ایم می ایم
با گیسویم : ادامه بوهای زیر خک
با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی
با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار
می ایم می ایم می ایم
و آستانه پر از عشق می شود
 و من در آستانه به آنها که دوست می دارند
و دختری که هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد

فروغ

 

یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی
در انتهای خود به قلب زمین میرسد
و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم
سرشار میکند
و میشود از آنجا
خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست

                                             فروغ

 

 

A friend who is far away is sometimes much nearer than one who is at hand. Is not the mountain far more awe-inspiring and more clearly visible to one passing through the valley than to those who inhabit the mountain? 

                    Khalil Gibran      

 مثله همیشه نمیدونم از کجا باید شروع کرد... از شادی ها یا از غم ها... از پستی ها یا از بلندی ها ... ولی همیشه باید شروع کنی.. از یه جایی باید شروع کنی ... هر روز صبح که بلند میشیم باید شروع کنیم این رسم زندگیه گاهی پشت به زین گاهی زین به پشت یا برعکس ترتیبش اصلا مهم نیست چون زمونه میچرخه و میچرخه ... از شب و روز یاد گرفتم ، یاد گرفتم که بعد از هر تاریکی صبحی رو شروع کنم  و هزار چرخ بخورم تا دوباره تاریک بشه و چرخ بخورم تا دوباره روشن بشه ، از شب و روز یاد گرفتم که سبک روی زمین قدم بردارم شاید خیلی زود نتونم جلوی پامو ببینم ، من که روزی در روشنایی سرفراز و خوش قدم برمیداشتم حالا باید یاد بگیرم که اروم قدم بردارم چون شب رسیده ولی یه جایی خوندم که چشمها توی تاریکی بهتر میبینن .. اما عمر شب کوتاهه پس منتظر میمونم، منتظر میمونم تا صبح بشه و همه چیز روشن بشه و من شاد و خندان از این سو به ان سو بدوم ولی یاد گرفتم ، از شب و روز یاد گرفتم که روزی زمین سبک قدم بردارم ...

پس ما همچنان بزرگ میشویم ، ما هر روز بزرگ میشویم برای گذر از هر شبی باید قیمتی رو بپردازیم اونوقت صبح قشنگ میشه.....

 رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب
آب درحوض نبود
 ماهیان می گفتند
 هیچ تقصیر درختان نیست
 ظهر دم کرده تابستان بود
 پسر روشن آب لب پاشویه نشست
 و عقاب خورشید آمد او را به هوا برد که برد
به درک راه نبردیم به کسیژن آب
برق از پولک ما رفت که رفت
ولی آن نور درشت
عکس آن میخک قرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او پشت چین های تغافل می زد
چشم ما بود
روزنی بود به اقرار بهشت
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن
و بگو ماهی ها حوضشان بی آب است
باد می رفت به سر وقت چنار
من به سر وقت خدا می رفتم

 

 

در آغاز هیچ نبود، کلمه بود، و آن کلمه خدا بود.                                     

 در جمعیت چهره های سنگ و سرد، تنها نفس میکشید.

کسی " نمیخواست"، کسی "نمیدید"،کسی "عصیان نمیکرد"،

 کسی عشق نمی ورزید، کسی نیازمند نبود، کسی درد نداشت...و...                                                    

و خداوند خدا، برای حرف هایش، باز هم مخاطبی نیافت!                                                  

هیچکس او را نمی شناخت، هیچکس با او "انس" نمی توانست بست.                            

انسان را آفرید !    

 و این، نخستین بهار خلقت بود

 

سرود آفرینش

ترجمه علی شریعتی